Antiek met een staartje.

 

 

Het bezitten van antieke meubelen is voor veel mensen iets geweldig's, alleen vergeet men dat er aan deze meubelen altijd een geschiedenis vast zit en deze kan ook wel eens voor problemen zorgen voor de nieuwe eigenaar er van.

 

 

Dit merkte een vrouw en haar gezin al snel toen zij een antieke dekenkist in huis gehaald hadden. De man des huizes kreeg vreemde dromen van een donkere gedaante die hem s´nachts bezocht en planken om hem heen aan het timmeren was, als of hij een doodskist voor hem maakte. Dit gebeurde geregeld en de man werd dan badend in het zweet wakker, of was hij al wakker? Want zoals later bleek, gebeurde hem dit tussen waken en slapen in. Het was dus geen droom!

 

 

Zijn zoontje had deze gedaante ook al over de gang zien lopen, dit kwam eruit na een subtiele vraag van de moeder die het vermoede had dat haar zoon deze gedaante ook had waargenomen. Ik kreeg een telefoontje van de moeder met de vraag of ik eens wilde komen kijken.

 

 

Toen ik daar aan kwam merkte ik meteen dat er iets aanwezig was en stopte dan ook in de hal voor de dekenkist, zonder te weten dat dit het antieke meubelstuk was waar het om ging. Ik voelde mij tot deze kist aangetrokken en ontving meteen een beeld van een man die meubelmaker was geweest en als bijverdienste ook doodskisten maakte. Ik vertelde mijn bevinding voor dat zij mij op de hoogte hadden gesteld van waarvoor ik daar was. Mijn waarneming werd door hen bevestigd en ze vertelde mij het verhaal. Ik heb toen dit meubelstuk gezuiverd en de gedaante over gebracht, hij was zich niet bewust dat zijn leven voorbij was en was verder gegaan met zijn werkzaamheden zoals hij altijd gewent was geweest. Zijn energie zat in deze dekenkist en daarmee was hij verbonden geweest.

 

 

Een meubelstuk is dus nooit zomaar een gebruiksvoorwerp, er kan wel eens een staartje aan zitten.

 

 

 

 

 

Een druk souterrain.

 

Via via kwam een vrouw uit het oude centrum van Rotterdam bij mij terecht en had een afspraak gemaakt om over haar huisje te praten. Zij bezat een oud pand in het oude centrum waar zij de boven verdieping verhuurde aan een jonge vrouw en zij zelf op de begane grond woonde. Uit haar verhaal kwam dat er een stank in het huis aanwezig was dat met geen luchtverfrisser weg te krijgen was en er in het washok, dat zich in een souterrain bevond, steeds een onbehaaglijk gevoel over je heen kwam, alsof je werd bekeken en er nooit alleen was. De jonge vrouw durfde haar was daar niet meer te doen omdat ze er al verschillende dingen had mee gemaakt,  zoals geluiden die niet te plaatsen waren. Nu was dit een oud huis en er stonden meerdere antieke meubelen in dit pand. Ook was er in het souterrain een grote ruimte aanwezig waar een openslaand raam was maar deze ruimte niet werd gebruikt om al die redenen. Het voelde er gewoon niet goed.

 

We hebben een afspraak gemaakt om eens te zien wat er loos was. Na onderzoek bleek dat er in dit huis een kind aanwezig was dat in haar leven door de vader steeds weer in een hokje onder de trap dat naar het souterrain leidde werd opgesloten en daar vele angstige uren had door gebracht. Ook waren er in de oorlogstijd in de ruimte in het souterrain mensen ondergedoken die daar veel angst hadden gehad om opgepakt te worden. 

 

Er zijn toen vele doden gevallen in dat huis. Onder de onderduikers, en het meisje dat daar zo werd mishandeld door haar vader had er ook het leven gelaten. Al deze mensen zaten daar nog in dat huis! Alle angst en de geluiden waren daar naar toe terug te leiden en het zou dan ook een hele klus worden al deze zielen over te brengen.

 

Ik begon maar gelijk met het souterrain, alle ramen waren open gezet en het ritueel kon beginnen. De drie kaarsen die we mee droegen zouden onder normale omstandigheden zijn uitgewaaid, zo tochtte het daar beneden, maar dat gebeurde niet! Heel veel emoties en angsten werden op dat moment over mij uit gestort, ik stond te trillen op mijn benen. Uiteindelijk overviel mij een intense dankbaarheid van de bevrijde zielen en meteen werd het er een stuk warmer in die ruimte. Nu het kleine meisje nog, zij was zo bang en begaf zich door het hele huis. Ik heb dan ook kamer voor kamer en etage voor etage gezuiverd, tot ik in de kamer van de jonge vrouw stuitte op een antieke stoel. Daar zat ook nog een ziel aan vast, een oudere vrouw die geen zin had haar stoel te verlaten en mij in eerste instantie negeerde. Door de vrouw vastberaden maar met geduld en respect te vertellen dat haar tijd hier om was en zij dus de stoel niet meer nodig had is ze uiteindelijk toch verder gegaan. Restte mij nu enkel nog het meisje.

 

Ik vond haar op de zolder, zij was daar heen gevlucht met het gevoel dat haar vader haar kwam halen om haar weer in dat hok te stoppen. Rustig heb ik met haar gesproken en verteld dat haar lijden over was en ze nu vrij was om te gaan.

 

Later heb ik de eigenares van het pad nog terug gebeld om te vragen hoe het ging in huis. Het was er nog nooit zo warm geweest en de vieze geur was helemaal verdwenen. Ze had grootse plannen met de ruimte in het souterrain en was er nu niet meer bang. Alleen de jonge vrouw durfde nog niet alleen daar te zijn om haar wasje te doen,maar vertelde wel dat het er nu een stuk beter aanvoelde. 

 

Missie volbracht.

 

 

 

 

Zelfmoord?

 

Ik kreeg een telefoontje van een mevrouw die mij (probeerde)  te vertellen dat het niet goed was in haar huis. Er gebeurde van alles en nog wat en er hing een verschrikkelijke stank in haar huis dat op rottend vlees leek. Het telefoon gesprek verliep al moeizaam, steeds was er iets tussen te horen of een kraak geluid overstemde de vrouw.

 

 

Toen ik daar aan kwam zag ik meteen dat er iemand in de gang hing. Jaren geleden had een man zich in dat huis opgehangen, zo was het verhaal. Hij was het die dan ook die stank verspreidde, hij bleek daar weken gehangen te hebben en ook de vlek in het tapijt dat steeds weer naar boven kwam (wat er ook neergelegd werd) was duidelijk te zien.
De man bleek geen zelfmoord gepleegd te hebben maar is voor dat men hem ophing gewurgd met het zelfde touw waar men hem later mee had opgehangen in die gang. Die moord was nooit opgelost en hij wilde dat dit naar boven kwam.

 

 

We hebben in de registers opgezocht of mijn verhaal klopte en er was inderdaad een man opgehangen in dat huis. Omdat het al zo lang geleden was dat dit was gebeurt konden we geen aangifte doen maar hebben we wel de familie ingelicht over deze bevindingen. Zij hadden al zo iets vermoed omdat het geen man was die zelfmoord zou plegen. Maar de politie toen de tijd heeft geen verder onderzoek gedaan en heeft het toen afgesloten als zijnde zelfmoord.

 

We hebben op het graf van de man een kaarsje gebrand en ik heb hem naar het licht mogen begeleiden. Het aan de familie vertellen wat er werkelijk gebeurt was bleek genoeg voor het slachtoffer en hij is vredig verder gegaan.

De stank was weg en ook de vlek in de vloer waar de man was opgehangen verdween een paar dagen later.